Nederlanders lijden aan een vals bewustzijn
Wat het doden van jongeren met depressie over ons zegt
De overheid wil ongemaakte winsten, dus papieren winsten, alvast belasten met een tarief tot 36%. De Washington Post noemde het plan een fiscaal monster van Frankenstein en het meest achterlijke idee van een overheid wereldwijd. De Nederlandse psyche lijkt immuun voor zulke kritiek, te meer omdat men hier toch nauwelijks de Engelse taal machtig blijkt.
Maar het kan nóg gekker. Terwijl 19 psychiaters afgelopen februari in het toonaangevende wetenschapsblad Tijdschrift voor Psychiatrie opriepen tot een stop op euthanasie voor jongeren onder 25, omdat hun hersenen nog niet goed zouden zijn ontwikkeld, blijft zo’n schreeuw om hulp bij een roep in de lege ruimte die het publieke bestel heet.
In hun essay getiteld Jongeren met een euthanasieverzoek op grond van psychisch lijden: ‘nu niet’ als uitgangspunt stelden de psychiaters vast dat de meeste mensen onder de 30 jaar die nu jaarlijks worden geëuthanaseerd vrouw en autistisch zijn. Van de patiënten blijkt 74% vrouw en 75% autistisch. Voor zulke vrouwen en enkele autistische jongemannen is de dood helemaal niet het medicijn wat ze nodig hebben. Zij hebben een bepaald soort steun nodig die hun omgeving hen niet wilde geven.
Het komt wel degelijk vrij vaak voor. Euthanasie van jongeren vanwege autisme, depressie, verkrachtingstrauma of zelfs oorsuizingen komt meer dan 200 keer per jaar voor. In 2024 overleden bijna tienduizend mensen in Nederland aan euthanasie, bijna 6% van alle overlijdens. Het gaat al lang niet meer om mensen met uitzichtloos lijden, dus waar euthanasie oorspronkelijk voor bedoeld was.
Of een euthanasie terecht was en volgens de regels werd uitgevoerd, wordt in ons land achteraf vastgesteld door een soort keuringscommissie. Dat leidde in april van 2024 tot een bizarre ontwikkeling. Na de door de media uitgebreid getoonde euthanasie van de 17-jarige Milou Verhoof stuurden 14 psychiaters namelijk een brandbrief aan het Openbaar Ministerie. Milou zou volgens hen niet beslissingsvaardig zijn geweest en haar euthanasie had niet mogen plaatsvinden. Maar volgens het OM waren er geen regels geschonden, dus kon er niet worden overgegaan tot vervolging van de dienstdoende arts, Menno Oosterhoff.
Oosterhoff is naast psychiater en euthanasie-arts ook de voorzitter van de Stichting KEA die orgaandonatie bij euthanasie bevordert. Dat is toch belangenverstrengeling, maar nee, in Nederland regeert het valse bewustzijn. Hier werd geen depressieve tiener vermoord voor de ogen van haar ouders, zoals op nationale televisie getoond in de documentaire Milou’s strijd gaat door. Nee, hier kreeg iemand een waardig einde.
Karl Marx zou Nederlanders ongetwijfeld hebben beschuldigd van een vals bewustzijn, namelijk een bewustzijn wat kunstmatige wordt opgewekt door overheden die internationale financiële belangen dienen. Organen van jonge mensen zijn namelijk miljoenen waard. Door de verouderende bevolkingssamenstellingen van de wereld is er ook veel vraag ontstaan naar verse harten, levers, nieren, longen, pancreassen en zelfs gezichtshuid.
Dat ik hierover bericht heb wordt mij niet in dank afgenomen, maar alleen niet door Nederlanders. Terwijl de engelstalige online wereld vooral geschokt reageerde op deze feiten over euthanasie in Nederland, kwamen de enige afkeurende reacties van Nederlandse burgers.
En die afkeuring gaat ver: ik telde tot wel meer dan 35 doodsbedeigingen. Mensen zouden me komen opzoeken, stalken en doden. Zelfs een broer van een bekend euthanasieslachtoffer kwam zich melden dat men de naam van zijn zus niet mocht gebruiken—een naam die in honderden krantenartikelen en tientallen documentaires wereldwijd voorkomt, tot aan een exposé in The Atlantic aan toe.
Bijzonder, want het artikel in The Atlantic, een interview met Menno Oosterhoff, laat tenminste het tegengeluid toe dat depressieve jongeren in Nederland onterecht en onnodig geëuthanaseerd worden. Zo zou Oosterhoff een ongepaste video van hemzelf met Milou hebben opgenomen en die op zijn website op www.stichtingkea.nl hebben geplaatst. Daarin zei Milou dat ze een “ander leven had gewild,” maar dat het haar niet werd gegund.
Waarom willen zo veel kwade mensen zo graag jonge vrouwen—vaak autistisch—dood maken door ze een gifspuit te geven? Een praktijk die wereldwijd verboden is behalve in een klein aantal landen als Nederland, België, Spanje en Canada.
De rest van de wereld ziet een systematische moordcultus die het doden van jongeren viert. De familie van een euthanasieslachtoffer heeft mij duidelijk gemaakt dat deze andere kant van het verhaal niet belicht mag worden, omdat dat hen pijn doet. Dat kan ik goed begrijpen, want de waarheid dwingt je uit je valse bewustzijn te ontwaken en onder ogen te zien dat er—vlak voor je eigen ogen—een moord is gepleegd, en dat je niets deed om het tegen te houden.
Het lijkt wel de overheid zelf, met het Ministerie van VWS voorop, die mensen wijs wil maken dat de euthanasie van jonge mensen waardig en goed zou zijn, een oplossing voor ondraaglijk psychische lijden, maar dat er mogelijk een groot financieel belang speelt in de zin van (legal) wereldwijde orgaanhandel, dat moet stil blijven.
De Nederlander is zodanig gehersenspoeld door de valse moraal van de staatstelevisie dat de burger zijn eigen morele besef is gaan vergeten. Televisieseries geven een valse werkelijkheid weer waarin de helft van alle helden tegenwoordig homoseksueel of transgender is, en waarin het doden van depressieve tieners haast een weldoenersdaad is geworden.
Met het verstand op nul loopt de burger vervolgens hard tegen de muur van de werkelijkheid aan. Bijna de hele wereld veroordeelt het euthanasiebeleid in ons land. Wij zijn zelf het monster van Frankenstein geworden, maar de spiegel laat ons een knappe kop zien, en dus stellen wij geen vragen.
Behalve dan die 33 psychiaters die aan de noodrem trokken. Jammer dat de Staat ligt te slapen.